Yazan: Batuhan Düme Asmalı Mescit’in anason kokan sokaklarından yukarı doğru yürümeye başladım. Adımlarımı hızlı hızlı atıyordum. Bir ara arkamdan bir ses işittim. — Hilkat! Hilkat! İlk seslenişini duymamış olmalıyım. İkincisini de güçlükle işittim. Arkama dönüp baktığımda Hamza’yı gördüm. Elini havaya kaldırmış, olduğu yerden bana sesleniyordu. Hamza, Ağrı’dan küçük yaşlarda Tarlabaşı’na gelmiş, zamanla kendini kanıtlamış ve …
Yazan: Batuhan Düme
Asmalı Mescit’in anason kokan sokaklarından yukarı doğru yürümeye başladım. Adımlarımı hızlı hızlı atıyordum. Bir ara arkamdan bir ses işittim.
— Hilkat! Hilkat!
İlk seslenişini duymamış olmalıyım. İkincisini de güçlükle işittim. Arkama dönüp baktığımda Hamza’yı gördüm. Elini havaya kaldırmış, olduğu yerden bana sesleniyordu.
Hamza, Ağrı’dan küçük yaşlarda Tarlabaşı’na gelmiş, zamanla kendini kanıtlamış ve şimdi kendi meyhanesini işleten güzel bir insandı. İnsanlarla konuşmayı severdi. Hele karşısına tanıdık biri çıktı mı, onu kolay kolay bırakmazdı.
— Hamza, kusura bakma, seni hiç fark etmedim, dedim mahcup bir sesle.
— Biraz kafanı kaldır da yürü be oğlum. Öyle sokulmuşsun ki hızlı hızlı gidiyorsun, dedi. Hem sitemkâr hem de haylaz bir tavrı vardı.
— Haklısın Hamza. Markiz’e gidiyordum. Marko’yla buluşacaktım, dedim.
— Hangi Marko? Şu bizim Pera’da şarap mahzeni olan Marko mu?
— Evet, evet, o Marko.
— Ona söyle, bana verdiği şaraplara zam üstüne zam yapıyor. Belimizi büktü vallahi.
Güldüm.
— Söylerim Hamza. Ama biraz acelem var, yetişmem gerek. Hayrola, ne oldu?
— Haklısın, dur, benim de çenem düştü. Şey diyecektim… Bizim Firuze de İstanbul’a gelmiş. Geçenlerde uğradı bana, seni de sordu. Diyorum ki yarın akşam bizim meyhanede oturalım.
Firuze… Küçük yaşlardan beri tanıdığım, bir saray soylusunun torunu olan Firuze. Babasını kaybedip Paris’e taşınana kadar birbirimizden hiç ayrılmamıştık. Hamza’yla da onun meyhanesine gidip gele gele arkadaş olmuştuk. Demek şimdi İstanbul’daydı.
— Olur Hamza, yarın akşam görüşürüz, dedim.
Hamza başını salladı. Ben de yoluma devam ettim.
Markiz’in önüne geldiğimde bir an durup İstiklal Caddesi’ndeki kalabalığa göz gezdirdim. Biraz nefes nefese kalmıştım. Canım sigara içmek istedi ama Marko çoktan gelmiş olmalıydı.
Kapıda, vestiyerde çalışan kadın beni karşıladı.
— Merhaba, hoş geldiniz. Paltonuzu alabilirim, dedi.
Teşekkür ederek paltomu uzattım. Markiz’in salonunun atmosferini çok severim. İçeri her girdiğimde sanki başka bir dünyaya adım atmışım gibi hissederim. Masalar, sandalyeler, insanların konuşmaları… Hepsinin kendine özgü bir havası vardı.
Gözlerim Marko’yu aramaya başladı. Çok geçmeden bana el salladığını gördüm. Masaların arasından geçerek oturduğu yere doğru ilerledim. Beni görünce ayağa kalktı.
— Hoş geldin bre hayırsız! dedi kendine has şivesiyle.
— Deme öyle Marko, yanına uğrayamadım çünkü…
— Çünkü Hilkatçiğim, çok yoğundun, biliyorum. Bir insan nasıl bu kadar yoğun olabilir, onu da anlamıyorum doğrusu.
— Gerçekten Marko, dergiye yetiştirmem gereken yazılar var, dedim.
— Yanındaki hanımefendi de editörün galiba, dedi.
— Hangi hanımefendi?
— Geçenlerde Adalar vapuruna bindiğin hanımefendi.
Gülerek karşılık verdim.
— Hayrola Marko, boş zamanlarında dedektiflik falan mı yapıyorsun?
— Yok be canım, işim vardı. Denk geldi diyelim. Neyse, şimdi bırakalım bunları, dedi.
Bir an yüzündeki gülümseme kayboldu. Sesi de biraz değişmişti.
Marko bir süre sustu. Masanın üzerindeki kadehini eline aldı, sonra yeniden bıraktı.
— Hilkat, sana bir şey soracağım. Firuze’yle hiç görüştün mü?
— Hayır. Neden sordun?
— Çünkü bugün buradaydı.
Şaşırmıştım.
— Firuze mi?
— Evet, Firuze. Biraz oturduk, konuştuk. Seni sordu. Ben de yakında görüşeceğinizi söyledim.
— Başka bir şey söyledi mi?
Marko gözlerini benden kaçırdı. Bir süre masanın üzerindeki kadehle oynadı.
— Aslında sana anlatmak istediğim başka bir şey var.
Bu konuşmanın havası beni tedirgin etmeye başlamıştı. Marko’nun söyleyeceklerini hem merak ediyor hem de duymak istemiyordum. Firuze’yle ilgili bana ne söyleyebilirdi ki?
— Ne diyeceksen ağzının içinde geveleme de söyle Marko.
Sesim biraz sert çıkmıştı. Marko önündeki bardağı eline aldı ve bir süre öylece tuttu.
— Firuze, Paris’teki her şeyini satıp İstanbul’a temelli yerleşmek istiyormuş.
— Ee, Marko, olabilir bu.
— Hayır, öyle bildiğin gibi bir satış değil. Ben de ilk başta normal karşıladım. Ama yüzünde bir gariplik vardı. Biraz üsteleyince anlatmaya başladı. Paris’te her şeyini kaybetmiş Hilkat. Parasını, evini… Sonra bir barda çalışmaya başlamış. Orada da başına çok kötü bir şey gelmiş. Bir adamın saldırısına uğramış.
Bir süre sustuk. Yan masadan bir kahkaha yükseldi. Garson, elinde iki fincan kahveyle masaların arasından geçiyordu. Marko başını önüne eğmişti. Ben ne diyeceğimi bilemedim. Firuze’nin çocukluğumuzdan kalan yüzü geldi aklıma. İnsan, bir zamanlar tanıdığı birinin başına gelenleri duyunca geçmişe de başka bir gözle bakmaya başlıyor.
Kendimi bir an toparlayamayacak gibi hissettim. Midem bulanıyordu. Markiz’den koşarak uzaklaşmak istiyordum. Hamza neden Firuze’de bir gariplik olduğunu bana söylememişti? Hamza işte, kim bilir hangi gırgırın, hangi şamatanın peşindeydi.
Marko gözlerini bana dikmiş, ne söyleyeceğimi bekliyordu. Açıkçası ben de ne diyeceğimi bilmiyordum. Gözlerimin önünden Firuze’nin asil duruşu geçiyordu. Şen kahkahaları, sigarayı tutuşu, güzel elleri… Hepsi birer birer gözlerimin önüne geliyordu.
Biraz kendimi toparladım.
— Marko, ben de uzun zamandır ondan haber alamıyordum. Birkaç kez mektup yazdım ama cevap gelmedi. Bugün Hamza’nın yanına uğramış. Hamza bana söyledi. Hatta yarın akşam Hamza’nın meyhanesinde buluşacağız.
— Ben de gelsem mi? dedi Marko.
— Marko, sen şimdilik dur. Söz, seninle de otururuz, dedim.
Bir an önce kalkıp gitmek istiyordum.
— Marko, ben kalksam ayıp olur mu? dedim.
— Beraber çıkalım. Benim de mahzene uğramam gerekiyor, dedi.
Beraber Markiz’in kapısından çıktığımızda temiz ve soğuk hava yüzümüze çarptı. İçimdeki kasvet bir anlığına olsun dağılmıştı. Marko’yla biraz yürüdükten sonra Asmalı Mescit’in dar sokaklarından birine saptı. Gözden kaybolana kadar arkasından baktım.
Bütün bu gerçeklik, omuzlarıma bir karabasan gibi çökmüştü. Ayaklarımı hangi yöne sürüklediğimi bilmiyordum. Yürüdüm. Firuze’yi saatlerce düşündüm. Elimde olsa hemen onunla bir rakı sofrasına oturmak isterdim. Acaba şimdi neredeydi, kiminleydi? Ne hissediyordu? Aklımdan geçen sorulara engel olamıyordum.
Evin kapısından içeri girdiğimde beni karanlık karşıladı. Bir süre öylece durdum. Sonra ışıkları açıp çok sevdiğim Safiye Ayla plağını taktım.
“Geçti hayal içinde bunca yıl bir gün gibi…”
Dışarıdan sokak sesleri geliyordu. Birileri eve dönüyor, birileri akşamın içinde bir yerlere yetişmeye çalışıyordu. Şehir kendi hâlindeydi. Ben ise hâlâ Marko’nun anlattıklarında, Firuze’nin yüzünde kalmıştım.
Simio, bütün bu gerçekliğin arasında ben neredeyim? Ah dostum, yalanlara bulaşmışım; yaşadığım hayata ne kadar yabancılaşmışım.
Plak sesi odamın içini doldururken şehir bir kez daha uyandı ve bütün günahları kucakladı.





