Yazan: Batuhan Düme Ben Hilkat Vefa. Otuzlu yaşlarına merdiven dayamış, şiirlerin, yazıların ve insanların içinde kaybolmuş bir adamım. Oysa ağaçların güzelliğine, dallarına konan kuşların cıvıltısına ve gürül gürül akan dünyanın ahengine ben de uyum sağlamak istemiştim. İnsan bazen kendisine düşen yerin bu kadar küçük olabileceğini düşünmüyor. Ama öyle olmuyormuş, Simio. Hayatın bu güzel ahengi beni …
Yazan: Batuhan Düme
Ben Hilkat Vefa. Otuzlu yaşlarına merdiven dayamış, şiirlerin, yazıların ve insanların içinde kaybolmuş bir adamım. Oysa ağaçların güzelliğine, dallarına konan kuşların cıvıltısına ve gürül gürül akan dünyanın ahengine ben de uyum sağlamak istemiştim. İnsan bazen kendisine düşen yerin bu kadar küçük olabileceğini düşünmüyor. Ama öyle olmuyormuş, Simio. Hayatın bu güzel ahengi beni kabul etmedi. Ben de, Simio, bu kabul edilmeyişin üzüntüsünü küçük yaşlarımdan bu yana yaşıyorum. Galiba insanın en çok zoruna giden de budur: Bir yere ait olmak için çabalayıp sonunda yine kendisiyle baş başa kalmak.
Uyandım ve sigaramı yakıp güzel bir kahve içtim. Ne yapmam ya da nasıl davranmam gerektiğini hâlâ bilmiyordum. Zaten bilseydim, belki de bütün bunları sana anlatıyor olmazdım. Biliyor musun, sevgili dostum, bazen bu evin içinde kendimi bir yabancı gibi hissediyorum. Bilmiyorum, Simio. Çok yakın bir arkadaşım bir gün bana yaşamı yaşamanın ince bir ustalık olduğunu söylemişti. O gün ona yalnızca tebessümle karşılık vermiştim. Ama o günden sonra bu söz üzerine çok düşündüm. Acaba bu yaşamı gerçekten nasıl yaşayacaktım?
Boşluklar, Simio, huzursuzluklar… Beni bir girdabın içinde hapsetmiş gibiler. Hep güzel giden şeyleri bozmakla tanınırım. Hâl böyleyken kendime mi, yoksa hayatın kendisine mi güvenmiyordum? Bazen insanın kendi huzurunu neden bozduğunu anlaması, o huzuru bulmasından daha zor oluyor.
Odama geçip eski ahşap dolabımdan kıyafetlerimi çıkardım. Pantolonumu ve gömleğimi yeni ütülemiştim. Bugün kravat takmak istiyordum. Hazırlandım. Havanın soğuk olduğunu bildiğim için uzun paltomu giydim. Aynanın karşısında kendime uzun uzun baktım, Simio. Bu kıyafetlerin içinde nasıl da güzel, nasıl da mutlu görünüyordum. Oysa içten içe ne kadar çirkin ve mutsuz hissediyordum. İnsan bazen kendisini bile kandırabiliyordu.
Kimsenin bu hislerimi, içimde yaşadığım sancıların ne kadar ağır olduğunu bilmemesi, bu hayatın içinde kendimi önemli biriymiş gibi hissetmeme neden oluyordu. Belki de insanın sakladığı şeyler, zamanla kendisine ait en büyük zenginliğe dönüşüyordu. Bu saklanmak mıydı, kaçmak mıydı, yoksa başka bir şey mi? Bilmiyorum, Simio. Adını koyamıyorum.
Kafamdan bu düşünceler geçerken kapımın zili tiz bir sesle çaldı. Kimseyi beklemiyordum. Kapıya yaklaştım.
— Kim o?
Kapının diğer tarafından bir kadın sesi geldi.
— Hilkat Bey, ben alt komşunuz Sinem.
Kapıyı açtım. Aslında Sinem’i karşımda görünce biraz şaşırmıştım. Sinem, bu tarihi apartmana daha yeni taşınmıştı. Birkaç kez yardıma ihtiyacı olup olmadığını sormuştum. O da her seferinde güzel bir tebessümle teşekkür etmişti. Şimdi ise kapımda olmasının nedenini merak ediyordum. Beni görünce yine yüzünde o güzel tebessüm belirdi.
— Kusura bakmayın, rahatsız ediyorum, dedi.
— Olur mu öyle şey, Sinem Hanım? Buyurun. Nasıl yardımcı olabilirim? dedim.
Aslında kendime bile yardım edemiyordum ama yine de sormuştum.
— Dışarı çıkıyordunuz galiba. Hep ayaküstü konuştuk, daha doğrusu sizinle pek konuşma fırsatımız olmadı. Eğer vaktiniz varsa birlikte bir kahve içelim diyecektim.
Bu teklif beni daha da şaşırtmıştı. Hayat bana bu boşluğun içinde nasıl bir oyun oynuyordu, Simio? Uçurumun kenarında gezinirken sanki Sinem çıkıp uçurumun ardındaki çiçek bahçelerini gösteriyordu.
Ben de dışarı çıkacaktım ve inanır mısın, ne yapacağım konusunda gerçekten hiçbir fikrim yoktu.
— Büyükada’ya ne dersiniz? dedim.
Gözlerinde güzel bir heyecan belirdi.
— Olur, dedi.
— O zaman beş dakika sonra kapının önünde buluşalım, dedim.
Beş dakika sonra kapının önünde buluştuk. Şık giyinmişti ve üzerinde tarifsiz bir zarafet vardı. Simio, içimdeki huzursuzluk yüzünden hayatın bu küçük rutinlerinde bile kendimi rahat ve güvende hissedemiyordum.
İskeleye geldik ve Adalar vapuruna bindik. Hava serindi ama Sinem’in yüzündeki güleçlik insana sıcacık geliyordu.
— Adalara ilk gidişim, dedi.
— Bu ilk gidişinizi benimle yapmanız umarım sizi pişman etmez, dedim.
Ne yapıyordum, Simio? Neden daha yolun başında pişmanlığı işin içine katmıştım? Henüz hiçbir şey olmamışken sonunu düşünmeye başlamıştım. Bu huyumdan ne zaman vazgeçecektim? Ama Sinem buna pek aldırış etmedi.
— Hayır, pişman olacağımı düşünmüyorum, dedi.
Bir süre sonra bana dönerek:
— Geçenlerde sürekli okuduğum bir dergide yazınızı gördüm. Yazar olduğunuzu bilmiyordum, dedi.
— Daha önce uzun uzun konuşma fırsatımız olmadı ama sizin çok iyi bir pastacı olduğunuzu biliyorum, dedim.
Kahkaha attı.
— Nereden biliyorsunuz? diye sordu.
— Birkaç kez kapınızın önünden geçerken muazzam kek kokuları geliyordu, dedim.
Sinem yine içten bir kahkaha attı.
Evet, Simio, o kokular bana çok uzakları hatırlatıyor. Hayatın içinde henüz kaybolmadığım günleri, renklerin gerçekten renk olduğu zamanları…
Uzun zamandır evimde pişen bir yemek yok. Evimde bir sıcaklık da kalmadı. Sanki bir ülkenin en soğuk noktasında yaşıyorum. Çok yalnızım, sevgili dostum.
— Keşke kapımı çalsaydınız. Sizin için de bir tabak kek hazırlardım, dedi.
— Ama ben pek anlamam. Tabağınızı boş geri verebilirim, dedim.
— Olsun, dedi.
Önümüzde mavi bir deniz ve simitlerin peşinde uçuşan kuşlar vardı. Sustuk. Uzun bir süre sessiz kaldık. Belki biraz daha konuşsaydı içimdekiler dökülüp gidecekti ama kendimi tuttum. Bu sefer güzel giden bir şeyi berbat edemezdim. İnsan kendi kendine verdiği sözleri de tutabilmeliydi. En azından bir kez olsun.
Hayat bir yolculuktan ibaret, Simio. Bu vapur, geride kalan iskele, içindeki insanların kahkahaları ve üzüntüleri… Hepsi bu yolculuğun bir parçası. Ben, Simio, yürüyen bir hayal kırıklığıyım. Belki de bu yüzyılın en acınası insanıyım. İnsan kendisine bu kadar haksızlık etmeli mi, bilmiyorum.
Sevgili dostum, Sinem’le birlikte adaya vardık. Uzun uzun yürüdük, sohbet ettik ve bir kahve içtik. Onu dinlemek ve bir an olsun yaşadığımı hissetmek güzeldi. İçimdeki savaşın ne zaman biteceğini bilmiyorum. Yaşamayı bir türlü ustalıkla başaramadım. Umarım Sinem bütün bunları, içimden geçenleri bilmiyordur. İnsan bazen en çok saklamak istediklerini yüzünde taşırmış. Umarım benim yüzümde böyle bir iz yoktur.
Gün bir şekilde sona erdi. Evim uzakta olmasına rağmen nedense kendimi evimdeymiş gibi hissediyordum. Belki de insanın evi, bazen kendisini bir süreliğine unutabildiği bir masadan ibarettir.
Sevgilerimle, Simio.
Sevgilerimle, sevgili dostum…
